سایت هیئت دوچرخه سواری استان کردستان - درباره استان کردستان

سایت هیئت دوچرخه سواری استان کردستان

اطلاع رسانی جهت مسابقات بین المللی

History of the Kurds 

Kurds are one of the Iranian peoples and speak a north-western Iranian language related to Persian.

With regard to the origin of the Kurds, it was formerly considered sufficient to describe them as the descendants of the Carduchi, who opposed the retreat of the Ten Thousand through the mountains in the 4th century BC. But modern research traces them far beyond the period of the Greeks. In their own histories, they are proud to mention the Hurrian period in the mid third millennium BC as the earliest documented period. The 3rd millennium was the time of the Guti and Hattians, the 2nd and 1st the time of the Kassites, Mitanni, Mannai, Urartu, and Mushku. It should be mentioned that the Kurds are an Indo-European people, whereas the above groups are thought to have been non Indo-Europeans, apart from the original Mitanni leadership. However, Kurds consider themselves as much Indo-European as they do any of these.

At the dawn of history the mountains overhanging Assyria were held by a people named Gutii, a title which signified "a warrior", and which was rendered in Assyrian by the synonym of Gardu or Kardu, the precise term quoted by Strabo to explain the name of the Car daces. These Gutii were a tribe of such power as to be placed in the early Cuneiform records on an equality with the other nations of western Asia, that is, with the Syrians and Hittites, the Susians, Elamites, and Akkadians of Babylonia; and during the whole period of the Assyrian Empire they seem to have preserved a more-or-less independent political position.

After the fall of Nineveh the Gutii coalesced with the Medes, and, in common with all the nations inhabiting the high plateaus of Asia Minor, Armenia and Persia, became gradually Aryanised, owing to the immigration at this period of history of tribes in overwhelming numbers who, from whatever quarter they may have sprung, belonged certainly to the Aryan family.

Cyrus reduced the Gutii or Kurdu to subjection before he descended upon Babylon, and furnished a contingent of fighting men to his successors, being thus mentioned under the names of "Saspirians" and "Alarodians" in the muster roll of the army of Xerxes, which Herodotus has preserved.

In later times they passed successively under the sway of the Macedonians, the Parthians, and Sassanids, being especially befriended, if we may judge from tradition as well as from the remains still existing in the country, by the Arsacid monarchs, who were probably of a cognate race. Gotarzes indeed, whose name may perhaps be translated "chief of the Gutii", was traditionally believed to be the founder of the Gurans, the principal tribe of southern Kurdistan, and his name and titles are still preserved in a Greek inscription at Behistun near the Kurdish capital of Kermanshah.

Under the caliphs of Baghdad the Kurds were always giving trouble in one quarter or another. In AD 838, and again in 905, formidable insurrections occurred in northern Kurdistan; the amir, Aqpd-addaula, was obliged to lead ten forces of the caliphate against the southern Kurds, capturing the famous fortress of Sermaj, of which the ruins are to be seen at the present day near Behistun, and reducing the province of Shahrizor with its capital city now marked by the great mound of Yassin Teppeh.

The most flourishing period of Kurdish power was probably during the 12th century, when the great Saladin, who belonged to the Rawendi branch of the Hadabani tribe, founded the Ayyubite dynasty of Syria, and Kurdish chieftain hips were established, not only to the east and west of the Kurdistan mountains, but as far as Khorasan upon one side and Egypt and Yemen on the other.

During the Mongol and Tatar domination of western Asia the Kurds in the mountains remained for the most part passive, yielding a reluctant obedience to the provincial governors of the plains. When Sultan Selim I, after defeating Shah Ismail I in 1514, annexed Armenia and Kurdistan, he entrusted the organization of the conquered territories to Idris, the historian, who was a Kurd of Bitlis. Idris found Kurdistan bristling with castles, held by hereditary tribal chiefs of Kurd, Arab, and Armenian descent, who were practically independent, and passed their time in tribal warfare or in raiding the agricultural population. He divided the territory into sanjaks or districts, and, making no attempt to interfere with the principle of heredity, installed the local chiefs as governors. He also resettled the rich pastoral country between Erzerum and Erivan, which had lain waste since the passage of Timur, with Kurds from the Hakkari and Bohtan districts.

The system of administration introduced by Idris remained unchanged until the close of the Russo-Turkish War of 1828-29. But the Kurds, owing to the remoteness of their country from the capital and the decline of Turkey, had greatly increased in influence and power, and had spread westwards over the country as far as Angora.

After the war the Kurds attempted to free themselves from Turkish control, and in 1834, after the Bedirkhan clan uprising, it became necessary to reduce them to subjection. Reshid Pasha did this. The principal towns were strongly garrisoned, and Turkish governors replaced many of the Kurd beys. A rising under Bedr Khan Bey in 1843 was firmly repressed, and after the Crimean War the Turks strengthened their hold on the country. The Russo-Turkish War of 1877-78 was followed by the attempt of Sheikh Obaidullah in 1880 - 1881 to found an independent Kurd principality under the protection of Turkey. The attempt, at first encouraged by the Porte, as a reply to the projected creation of an Armenian state under the suzerainty of Russia, collapsed after Obaidullah's raid into Persia, when various circumstances led the central government to reassert its supreme authority. Until the Russo-Turkish War of 1828-29 there had been little hostile feeling between the Kurds and the Armenians, and as late as 1877 - 1878 the mountaineers of both races had co-existed fairly well together. Both suffered from Turkey, both dreaded Russia. But the national movement amongst the Armenians, and its encouragement by Russia after the latest war, gradually aroused race hatred and fanaticism.

In 1891 the activity of the Armenian Committees induced the Porte to strengthen the position of the Kurds by raising a body of Kurdish irregular cavalry, which was well armed and called Hamidieh after the Sultan Abd-ul-Hamid II. The opportunities thus offered for plunder and the gratification of race hatred brought out the worst qualities of the Kurds. Minor disturbances constantly occurred, and were soon followed by the massacre of Armenians at Sasun and other places, 1894 - 1896, in which the Kurds took an active part.

This article uses text from 1911 Encyclopedia Britannica.

Kurdistan Province 

Kordestan, or Kurdistan (in Persian: استان کردستان), is one of the thirty provinces of Iran, not to be confused with the greater geographical area of Kurdistan. It is in the west of the country, bordering Iraq. The province of Kurdistan is 28,817 km2 in area and is located in the west of Iran. It is bound by Iraq on its west, the province of west Azerbaijan to its north, Zanjan to s northwest, and Kermanshah to its south.

Iran Map
Map showing Iranian province of Kordestan

The capital of Kurdistan is the city of Sanandaj. Other major cities of the province are Marivan, Baneh, Saqqez, Qorveh, Bijar, Kamyaran, Sarvabad and Divandareh


Kurds are Aryan tribes who migrated to the region several thousands years ago. Situated on the ancient Silk Road, on the northern edge of the Fertile Crescent, Kurdistan grew to be a prosperous area during the middle Ages. In the early Islamic period, 637-641, all Kurdish castles and fortifications Arabs occupied as well as major cities. In 634 AD when Arabs Attacked Fars, Kurdish people of this state took part in the war against Arabs for defending the city of Fasa. Finally Arabs defeated Kurds in the year 636. In 835 one of the Kurdish leaders revolted against Motasem the Caliph, but finally he was suppressed. Since then Kurds revolted against the Caliphs several time but were defeated by them. They also revolted against Buwayhid dynasty but they were defeated as well. Mongols destroyed Kurdish cities and then during the time of the Timurid and Turkmen, Kurdistan was the arena of conflicts between different invaders. Its steady decline began in the 16th century when sea traffic replaced the Silk Road. During the reign of Shah Ismail I, the founder of Safavid dynasty, Ottoman Caliphs supported Sunnite Kurds against Shiite government of Safavid. With the establishment of Zand dynasty, for the first time in the history of Iran, a Kurdish dynasty took the throne. In the late Zandieh period, some parts of west Azarbaijan were under the seizure of Kurdish tribes. During 19th and 20th centuries AD, Kurdish tribes of the region revealed their inner inclination for independence and establishment of a Kurdish government. In 1946 AD, coincident with the occupation of Iran by the Allies, Ghazi Mohammed formed the Peoples Republic of Kurdistan with the help of Russians. But after complete evacuation of Iran by Allies and sending of Iranian army forces to Azarbaijan and Kurdistan, this republic was disintegrated.


Kurdistan Province is entirely a mountainous region that can be divided into two western and eastern sections from topographical points of view, which are located in the east and west of Sanandaj. Kurdistan province, being predominantly covered by mountains and hills, has many rivers, lakes; natural ice-stores and caves which render it rather picturesque. Consequently, Kurdistan has always attracted a large number of tourists and fans of mountaineering, ski, and water-sports.

Zarrinehorood, 302 km long, is one of the longest rivers of this province. Its banks offer great opportunities for recreation and the river's plentiful water renders itself ideal for water sports. This river runs northwards and ultimately pours into lake Urumieh. Sirvan River is another prominent river in this province. It runs over a long distance, eventually to join the Tigris in Iraq. The banks of this river too are remarkably attractive and pleasing. Ghezel Ozoon and Saminerhrood are two other important rivers in this province. A large number of marine species and birds live on the banks of the province's numerous rivers, which they seem to find ideal habitats.

Lake Zarivar is the most beautiful waters of the province, which lies at the feet to high mountains, providing a delightfully picturesque sight. Its water is sparklingly fresh. The lake has a maximum depth of 50 m and an average depth of 3 m. think forests surround it. The whole collection of the lake, the mountains and forests a fascinating panorama. This lake, which has a length of 5 km and a maximum which width of 1.7 km, lies to the west of Marivan. Lake Vahdat's dam, to the north of Sanandaj, provides excellent opportunities for fishing and water-sports.

Kurdistan has the benefit of many resourceful mineral water springs. The most outstanding of these are: Govaz to the northwest of Kamyaran, Abetalkh close to Bijar and Baba Gargar to the north of Ghorveh.

Cave Karaftoo, close to Divandarreh, is a unique natural and at the same time archeological site. Inside the cave there are a number of ancient buildings known as the Temple of Heraclius, because the name of this Greek god is carved on the ceiling of one of the halls. Cave Shoovi, 267 m long, is another prominent cave, which lies near the city of Baneh.

Mount Charkhaln 3,330 m high, mount Chehelcheshmeh, 3,173 m, Mount Hussein Bak, 3,091 m, and Mount Masjede Mirza, 3,059 m, are the other large mountains of Kurdistan.

Kurdistan has vast forests and refuges, where many animals and birds live, safely from the harms of the human beings: the leopard, ram, wild goat, hyena, jackal, wolf, fox, sable, weasel and such birds as the partridge, wild duck, stork, parrot, eagle.


Kurdistan is one of the most mountainous regions in Iran and has a generally mild and quite pleasant climate throughout the spring and summer. Winters are long and can be very cold with heavy snowfalls.

People and culture 

The population of the province in 1996 was 1,346,383 of which 52.42% were urban dwellers and 47.58% rural dwellers. The sex ratio of the Province is 104. The Kurdish people are the majority population in this province, who consider them to be descended from the ancient Medes. They speak Sorani-Kurdish which is a northwestern Iranian language closely related to Persian. Azeri is spoken in some eastern parts of the province. The region's historical name is Ardalan.


The major activities of the inhabitants are agriculture and modern livestock farming. Wheat, barley, grains and fruits are the major agricultural products. The chemical, metal, textile, leather and food industries are the main industrial activities in this province.

Kurdistan Cities 

The township of Baneh is in the extreme western part of this province and is the neighborhood of Iraq. This township is bounded on north and west by west- Azerbaijan in the east by Saqqez and in the south by Iraq. Its center being the city of Baneh located 728 km. from Tehran. Baneh is covered with forests and is full of various trees. In the pre-Islamic period, a Zoroastrian tribe named "Qeh Qoo" governed this area, but after the Arab invasion, 'Ekhtiar Diniha' took over the rule. Till the mid 13th century the actual name of the city of Baneh was Behrojeh.
But now the cemetery in the north east of the city is called "Kohneh Baneh" A change in the city's location is due to a massacre resulting from cholera, plaque, fire and tribal combats. The city of Baneh is located in the altitudes and its route is on a gradient

The township of Bijar is located in the north east of the province and it is restricted from the north to the provinces of Zanjan and west Azarbayjan; from the east to the provinces of Zanjan and Hamadan; from the south to the township of Qorveh and from the west to the township of Sanandaj. Its center is Bijar, which is at a distance of 518 km. from Tehran. Bijar is one of the fertile areas of Kurdistan. Its climate in winter is cold and dry and is moderate in summer. In the Kurdish language the willow tree is called 'Bi' and the area of such trees is called 'Bijar.' Thus because of abundance of willow trees, it means the region of willows.

The same is one of the new townships of this province as before it was part of Sanandaj Township. This township is located to the north of Sanandaj and is a mountainous region. It is bounded in the north by west Azarbayjan in the east by Bijar and in the west by Saqez. The city of Divandareh is located at a distance of 95 km. north of Sanandaj. Divandareh has developed from a village to a city in the last decade.

The said is one of the latest founded townships of the province, prior to which it was part of the township of Sanandaj. This township is located in the north of Sanandaj and is in a mountainous region. This township is bounded in the north by Sanandaj, in the east by Qorveh and Kermanshah province in the south by Kermanshah and in the northwest by the township of Marivan. It is located 65 km. from Sanandaj. This township has a pleasant climate in spring and autumn. The general cultural distinctions in this region are similar to other sectors of the province.

The township of Marivan is located in the west of Iran and in the neighborhood of Iraq. It is bounded on north by Saqez, in the south by Kamyaran and Kermanshah, and in the west by Iraq. Marivan is a cold region and is a century old. Farhad Mirza Qajar who governed just before the constitutional movement constructed a castle in Marivan. This border city was in the neighborhood of the Ottoman government.
Naseredin Shah ordered a castle to be built there in 1282 AH. In 1286 AH. , Haj Farhad Mo'tamed-o-Doleh further fortified the structure and named it Shah Abad. After Haj Mohammad Ali Khan Zafar-ol-Molk in the early Pahlavi era built a castle in Moosk Village that is now used as a garrison and it is not far from the city. The Zarivar Lake is to the west of the city of Marivan and has given a special beauty to this city, in addition to being a recreational area.

The township of Qorveh is located to the east of the province. It is restricted from east to the Hamadan province from the north to Bijar, from south to Hamadan and Kermanshah and from west to Sanandaj. Its center is the city of Qorveh, which is located in a large plain 93 km. east of Sanandaj and northwest of Hamadan and has expanded in the direction of the Sanandaj road towards Hamadan. In the past the seat of rule of this city was the Qaslan Village. Here the governor of the times was responsible for the construction of some buildings, a castle, mosque, bath, garden and large groves.
Today, due to its distinctive geological characteristics, and mineral water springs, visitors and tourists are attracted to this city.

This township is located in the center of the Kurdistan province. It is limited to Divandareh from the north and to Kamyaran from the south, to the east are Bijar and Qorveh, to the west are the townships of Marivan and Saqez. Sanandaj is the provincial capital of Kurdistan and lies at a distance of 500 km. from Tehran. This city has a beautiful natural environment and pleasant climate especially in autumn and spring.
Soleiman Khan Ardalan the governor of Kurdistan constructed the Sahneh Dej (castle) during the Shah Safi period (1038-1052 AH.). In the past, there was the Seer city instead of present Sanandaj. Sanandaj was under the control of the Ardalan household for duration of four centuries. The said are descendant of the Sassanids. In the war between Iran and Ottomans in Safavid period, this family sometimes sided Iran and sometimes the Ottomans. In 1146 AH. Karim Khan Zand destroyed Sanandaj.
After a period of chaos, Khosrow Khan Ardalan took over the power. From 1214 to 1240 AH. Eman Allah Khan, son of Khosrow Khan governed in Sanandaj and to some extent he worked for the sake of improvement of Sanandaj. In 1284 AH. due to the dissatisfaction of the inhabitants, Haj Mirza Mo'tamed-o-Doleh the uncle of Naseredin Shah governed in Kurdistan till the year 1291 AH. Now a days Sanandaj is one of the beautiful townships of Iran and Kurdistan province

The township of Saqqez is located in the north west of the province. To the north is the Province of west Azarbayjan (Mahabad and Bukan). This township is limited from west to the township of Baneh, from the south to Iraq and Marivan and from the east to Sanandaj. The capital of this township is Saqez city and lies at a distance of 706 km. from Tehran and 181 km. from Sanandaj. This township in spring and summer has a cool and moderate climate.
This city during the primary union of the Medes was their capital and was named "Izirta". On the attack of Sargan II, the ruler of the Assyrian, the Medes were defended and their fortifications destroyed. Thereafter, the Sekaha tried to rebuild this city and they chose Saqez, and then named "Eskit" as their capital. The present name of Saqez is derived from the Sekeh (Seka-Eskit-Sakez) tribe. The city of Saqez was formerly in the southwestern plain of the present city and today it is reputedly known as old Saqez. Saqez city is located in the skirts of the attitudes and a river runs through it. It is one of the most beautiful areas in Kurdistan province.

Kurdistan Capital 

Sanandaj (in Persian: سنندج) is the capital of the Iranian province of Kurdistan, which is situated in the western part of Iran bordering Iraq.
The city of Sanandaj is the capital of Kurdistan, and lies at a distance of 512 km from Tehran, 1,480 m above sea level.

History: Although the province of Kurdistan has archeological traces which go back to thousands of years BC when the Aryan Kurds first settled in these parts, Sanandaj itself is a rather new city and was built less than 200 years ago. Kurdistan province succumbed to the Muslim Army circa 642 A.D. and most of the inhabitants accepted Islam, which is the predominant religion of the area, today. Sanandaj was very prosperous in the Safavid era but was completely destroyed at the time of Karim Khan of Zand dynasty. It was later chosen to be the capital of this province and is presently one of the most prominent cities of western Iran.

Climate: Sanandaj has a pleasant weather in spring and summer. The average seasonal temperature in Sanandaj is 15.20 C in spring, 25.20 C in summer, 10.40 C in autumn and 1.60 C in winter. In a 30-year long study carried out on the climate of Sanandaj, the maximum absolute temperature was found to be 44 C, the minimum absolute -31 C, and the average annual temperature 13.10 C. The average relative humidity was 69% at 06:30 hours and 38% at 12:30 hours. The average annual rainfall was 497.3 mm and the maximum daily, 61 mm. The average number of frosty days was 111.4; and the maximum number of hours of sunshine over the entire year 2,786.2.


  • Dense forests of the region
  • Negel historical village on Sanandaj – Marivan road,
  • Salavat Abad village
  • Edifices of Khosro Abad, Salar Saeed (Sanandaj Museum of anthropology and contemporary arts) and Moshir which have been constructed in Qajar time
  • The old houses of Moshiri, Vakil, Asef Vaziri and Sadegh Vaziri
  • Palangan Castle
  • Several historical bridges belonging to the Safavid era
  • Historical hills
  • Old public bathes
  • Old bazaars of Sanandaj and Asef belonging to the Safavid era
  • Several Mosques and Imamzadehs

تاریخچه استان

استان كردستان بخشی از سرزمینی است كه تحت حكومت مادها اداره می شده است . كردها یكی از شعبه های مشهور نژاد آریایی هستند كه از حدود 2000 سال پیش از میلاد مسیح از شرق به ایران وارد شده و به شمال غربی و مشرق دریاچه ارومیه مهاجرت نموده اند و محققان در آریایی بودن آنها شكی ندارند .

كردها مردمانی ایرانی تبار هستند كه زبان ، فرهنگ و آداب و سنن آنان در ارتباط و پیوند با دیگر مردمان در قلمرو زیست اقوام ایرانی است . بر اساس مت كتیبه داریوش در تخت جمشید و بیستون دولت ماد در سال 550 پیش از میلاد مسیح در قلمرو دولت هخامنشیان قرار داشته است در عصر سلجوقیان و به ویژه در عهد حكومت طغرل بیگ تمامی ناحیه جبال كوهستانی غرب ایران (كردستان) به عراق عجم نام گذاری شده ، زیرا القایم با ... خلیفه عباسی طی منشوری در سال 437 ه . ق از طغرل بیگ سلجوقی به عنوان ملوك العراقین نام برده است .

عطاءالملك جوینی در بیان نبرد هلاكوخان مغول به فرقه اسماعیله و ارسال تداركات و پشتیبانی آنان از ولایت اكراد یاد كرده است .
به نظر می رسد كه در دوره ایلخانان مغول كردستان از عراق عجم شده باشد در اوایل قرن هفتم هجری سلیمان شاه از تركمانان ایوه بر آن حكومت كرده است . شرف الدیم بلیسی حدود كردستان را در روزگار صفوی و در كتاب شرف نامه خود با افزودن ولایت لرستان یك جا ذكر می كند و در شرف نامه سرزمین لرستان و قوم لر را با كردها یكی می شمارد .

در تقسیمات روزگار صفویه كردستان ولایتی است كه از ولایت كرمانشان جدا و شامل چهار حاكم نشین خورخوره ، جوانرود ، اورامان و الكاء بانه بود . پس از انقلاب مشروطیت بر اساس قانون مصوب 14/2/1325 هجری قمری بر طبق قانون تشكیل ایلات و ولایات و دستورالعمل آن ایران به چهار ایالت و 23 ولایت در تقسیمات جدید تقیم كه كردستان اردلان به دلیل حكومت خاندان اردلان (یكی از خاندان های كرد) بر آن به ان نام خوانده شده است .

در اولین تصمیم گیری درباره تقسیمات جدید كشوری به موجب تصویب نامه شماره 1375 – 9/9/1316 شمسی ایران به 6 استان تقسیم شد كه استان غرب مشتمل بر شهرستان های كردستان ، كرمانشاهان ، گروس ، باوندپود (كلهر) ، پشت كوه و لرستان بود .مساحت استان كردستان 29137 كیلومتر كیلومتر مربع و دارای 180 كیلومتر مرز مشترك در قسمت غربی خود با كشور عراق است .
این استان از شمال به استان های آذربایجان غربی و زنجان و از جنوب به استان كرمانشاه و از شرق به استان همدان محدود است .
آب و هوای استان در ناحیه شمالی آب و هوای نسبتا سرد و در نواحی جنوبی معتدل كوهستانی است و دارای فلات های مرتفع و خشك و دشت های حاصلخیز مانند دشت مریوان ، دشت اوباتو ، دشت ئیلاق یا دهگلان ، دشت قروه و دشت كامیارن است .
رودهای استان با توجه به وضع طبیعی و توپوگرافی منطقه دارای مشخصات خاصی هستند مانند پایین بودن بستر رودخانه از سطح زمین های مجاوره ، افزایش آب در فصل بهار ، غیر قابل استفاده برای قایقرانی و ....

این رودخانه ها به سه حوزه دریای خزر ، دریاچه ارومیه و خاك عراق وارید می شوند . كوه های كردستان قسمتی از كوه های غرب ایران رات تشكیل داده اند و مهم ترین آنها برانان در شرق چهل چشمه (چهل چمه) به ارتفاع 3120 متر در غرب دیواندره – كوه عوالان به ارتفاع 2665 متر در بین گاورود و كامیارن ، قره داغ داغ به ارتفاع 3120 متر در شمال بیجار ، گوژه به ارتفاع 2666 متر در بین دهگلان و سنندج ، كوه آبیدر به ارتفاع 2550 متر در سنندج ، كوه بزرگ شاهو به ارتفاع 3325 متر كه بلندترین كوهستان استا است .
براساس نتایج سرشماری عمومی سال 1385 جمعیت استان 1440156 نفر بوده است كه 40/99 % جمعیت استان مسلمان هستند و بیشتر مردم تابع و پیرو مذهب شافعی و بقیه نیز پیرو مذهب تشیع هستند .

مركز استان كردستان شهر سنندج است كه در فاصله 520 كیلومتری جنوب غربی تهران قرار دارد كه بنیاد جدید ان در سال 1046 هجری قمری توسط سلیمان خان اردلان پایه گذاری شد .
این شهر دارای بازار ع مساجد ، حمام ها و عمارات متعدد و قدیمی است كه مجموعه ای از آثار فرهنگی را در خود جای داده كه از مهمترین آنها می توان به موزه سنندج – خانه كرد – مسجد دارالاحسان (جامع) باغ و عمارات خسروآباد ، مسجد والی ، بازار قدیمی و بازار سرتپوله – مسجد رشید قلعه بیگی ، مسجد میرزا فرج الله ، قرآن نگل ، مسجد وزیر ، مسجد وكیل ، كلیسای سنندج ، امام زاده پیر عمر ، امام زاده هاجر خاتون ، پل قشلاق ، حمام های پاشا خان ، خان ، وكیل الملك ، دوخزینه ، شیشه و عمارت آصف دیوان ، عمارت و باغ آیت الله مدوخ ، عمارت امجدالاشراف ، عمارت مشیردیوان ، ساختمان شهرداری مركزی و موزه تاریخ طبیعی را می توان نام برد .
در این استان مجموعا 10شهرستان ، 25 شهر ، 27 بخش و 84 دهستان و 1732 آبادی دارای سكنه و 165 آبادی خالی از سكنه است . شهرستان های استان عبارتند از : سنندج ، سقز ، مریوان ، بانه ، بیجار ، سروآباد ، قروه ، كامیارن و دیواندره و دهگلان كه هر یك از این شهرستان ها دارای آثار فرهنگی و باستانی بوده و در مریوان دریاچه زریوار كه بزرگترین و تنها دریاچه آب شیرین ایران است قرار دارد .
مراتع و فضاهای گردشگری زیادی در این استان وجود دارد كه در فصل های بهار و تابستان بهترین اب و هوا را داشته و زیبایی طبیعت آن زبانزد خاص و عام است .

مردمان كرد آریایی نژاد هستند كه چندین هزار سال قبل از میلاد به این منطقه مهاجرت كردهاند. تاریخ اقوام كرد تا قبل از اسلام چندان روشن نیست. در اسناد سومری و بابلی و اكدی و آشوری نام اقوامی دیده میشود كه شباهت به كلمه كرد دارد، ولی از همه نزدیكتر چه از لحاظ زبانشناسی و چه از نظر جغرافیایی و چه از نظر توصیفی، نام قومی است به نام «كردوخوی» كه در كتاب «سفر جنگی» گزنفون ذكر شده است.این قوم در كوهها و درههای میان عراق و ارمنستان و مخصوصاً در محلی كه امروزه «زخو» نامیده میشود و در شصت كیلومتری شمال غربی موصل در عراق قرار دارد، ساكن بودهاند. گزنفون، آنان را تا هنگامی كه به جلگههای شمال رسیدند، تعقیب كردند و صدماتی نیز بر آنها وارد آوردند.«پولیبیوس» (دویست- یكصد و بیست ق.م) نیز از اقوامی كه در قسمتهایی از آذربایجان كنونی زندگی میكردند و بهنام «كورتییوی» یا «كورتیای» خوانده میشدند، یاد میكند. «استرابون» و «لیوی» میگویند كه این اقوام در فارس نیز ساكن بودهاند. چنانكه در زمان ساسانیان و اوایل اسلام چادرنشینان كوهستانهای فارس را كرد میخواندند. اگر تاریخ اقوام كرد در پیش از اسلام تاریك و مبهم است، تاریخ آنان در پس از اسلام در پرتو تألیفات مورخان اسلامی تا اندازهای روشنتر است، ولی در این دوره هم، چون از كرد بهطور فرعی و ثانوی- ضمن اخبار ممالك اسلامی- سخن به میان آمده، درباره تاریخ این قوم بهطور اساسی و مستمر مطلب كاملی نوشته نشده است و فقط در دوره صفوی نخستین كتاب مهم درباره قوم كرد به زبان فارسی تدوین شده كه همان «شرفنامه بدلیسی» است.اعراب در تاریخ شانزده یا بیست هـ .ق. قلعهها و استحكامات كردها را تصرف كردند. در بیستوسه هـ .ق. كه سپاه عربی در ایالت فارس مشغول فتوحات بود، اكراد فارس در دفاع از فسا و دارابجرد شركت داشتند. فتح شهر «زور» و «داراباذ» كه از شهرهای كردنشین بودند، در سال بیستودو هـ .ق. صورت گرفت.ابوموسی اشعری در سال بیست و پنج كردان را سركوب كرد. در سال سی و هشت ه.ق اكراد ناحیه اهواز در قیام «خریت ابنراشد» برضد امیرالمؤمنین علی(ع) جانب خریت را گرفتند و پس از قتل خریت عده زیادی از ایشان كشته شدند.در سال نود هـ .ق. اكراد فارس سر به شورش برداشتند و این شورش بهوسیله «حجاج ابن یوسف ثقفی» سركوب شد. در سال یكصد و چهل و هشت هـ .ق. اكراد موصل قیام كردند و منصور خلیفه عباسی، «خالد برمكی» را برای سركوبی آنان به آنجا فرستاد و وی نیز شورش كردها را سركوب كرد.در سال دویست و بیست و چهار هـ .ق. یكی از پیشوایان اكراد اطراف موصل به نام «جعفر ابن فهرجیس» برضد خلیفه معتصم سر به شورش گذاشت خلیفه سردار معروف خود «آیتاخ» را به جنگ او فرستاد. آیتاخ پس از جنگی سخت جعفر را كشت و بسیاری از اكراد را مقتول یا اسیر كرد و امیران و زنان و اموال ایشان را به تكریت برد.در سال دویست و سی و یك هـ .ق. اكراد به اطراف اصفهان و فارس تاختند. یكی از سرداران ترك خلیفه به نام «وصیف»، پس از پیروزی، نزدیك به پانصد نفر از آنان را به اسیری به بغداد برد.در سال دویست و هشتاد و یك هـ .ق. چادرنشینان عرب با اكراد در نواحی موصل و ماردین متحد شده و تحت رهبری «حمدان ابن حمدون» حنگ علیه معتضد را شروع كردند كه به كشته شدن و اسارت گروهی از آنان منجر شد. در سال سیصد و چهارده هـ .ق. در زمان خلافت المقتدر بالله و امارات ناصرالدوله حمدانی، در ناحیه موصل یك بار دیگر كردها سر به شورش برداشتند.در فاصله سالهای سیصد و بیست و هفت و سیصد و چهل و پنج هـ .ق. شخصی بهنام «دیسم» كه از خوارج بود و پدری عرب و مادری كرد داشت، با گردآوری كردهای آذربایجان، با «آلمسافر» و دیگر حكمرانان آذربایجان به جنگ پرداخت و سرانجام گرفتار شد و در زندان درگذشت.در قرنهای چهارم، پنجم و ششم هجری، «شدادیان» كه كرد بودند حكومتهای مستقلی را در نواحی كردنشین تشكیل دادند. خاندان شدادی از قبیله روادی بودند و دولت معروف ایوبی در مصروشام از همین خاندان برخاستند.در سال سیصد و نود و پنج هـ .ق. عضدالدوله دیلمی با كردهای موصل درگیر شد و پس از غلبه، قلاع آنها را ویران كرد و همه سران كرد را به قتل رسانید.در سال سیصد و هفتاد و سه هـ .ق. «محمدبن غانم» همراه كردان برزكانی در حوالی قم علیه فخرالدوله دیلمی سر به شورش برداشت، لیكن فخرالدوله دیلمی سر به شورش برداشت، لیكن فخرالدوله به وسیله «بدربن حسنویه» با وی از در صلح و آشتی درآمد، اما دیری نپائید كه سپاهی را روانه سركوبی وی كرد. محمدبن غانم در این پیكار شكست خورد و به اسارت سپاهیان فخرالدوله درآمد و در اسارت درگذشت.یكی از رویدادهای مهم دوران زمامداری شرفالدوله دیلمی (سیصد و هفتاد و دو- سیصد و هفتاد و نه هـ .ق.) پیكار او در سال سیصد و هفتاد و هفت هـ .ق. با بدربن حسنویه در كرمانشاه است كه به پیروزی بدر و شكست شرفالدوله منجر شد. در نتیجه بدربن حسنویه بر قسمت مهمی از عراق عجم مسلط شد. وی در سال چهارصد و پنج هـ .ق. به دست طایفهای كرد كه «جورقان» نام داشت، كشته شد. شمسالدوله پسر فخرالدوله دیملی بلافاصله متصرفات وی را ضمیمه قلمرو خود كرد. شاپور خواست (خرم آباد)، دینور، بروجرد، نهاوند، اسدآباد و قسمتی از اهواز ازجمله متصرفات او بودند.ظاهراً اصطلاح كردستان را سلاجقه برای تمیز نواحی كردنشین از ولایت جبال عراق وضع كردند و آن ایالتی بود مشتمل بر سرزمینهای بین آذربایجان و لرستان و قسمتی از اراضی سلسله جبال زاگرس كه مركز آن نیز در ابتدا ناحیه بهار در هجده كیلومتری شمال غربی همدان و بعدها چمچمال در نزدیك كرمانشاه امروزی بود.شهرهای كردستان در زمان حمله مغول از قتل و غارت مصون نماند. در زمان تیمور و تركمانان قرهقریونلو و آققریونلو، كردستان و دیار بكر میدان تاخت و تاز سپاهیان تیمور و تركمانان شد.
شاه اسماعیل اول- مؤسس سلسله صفویه- به علت این كه كردها پیرو مذهب تسنن بودند، چندان روابط حسنهای با آنها نداشت، درمقابل، سلاطین عثمانی در تقویت هرچه بیشتر كردان میكوشیدند. در دوره صفویه دولت ایران به قسمت وسیعی از كردستان آن روز تسلط داشت كه دامنههای شرقی كوههای زاگرس را دربرمیگرفت.با تشكیل سلسله زندیه، برای نخستین بار در تاریخ ایران سلسلهای كردنژاد به سلطنت رسید. در اواخر سلسله زندیه نیز طایفه دنبلی كه یكی از طوایف بزرگ كرد بود، قسمتی از آذربایجان غربی را در تصرف داشتند و مركز حكومت و قدرت آنها شهر خوی بود.در قرن نوزدهم میلادی بارها كردها در خاك عثمانی میل باطنی خود را برای رسیدن به استقلال و تشكیل دولتی كردزبان ظاهر كردند. در سال هزار و هشتصد و هفتاد و هشت میلادی شیخ عبیدالله نقشبندی به فكر تأسیس كردستان مستقل تحت حمایت دولت عثمانی افتاد. در سال هزار و هشتصد و هشتاد میلادی طرفداران وی، اطراف ارومیه، ساوجبلاغ، مراغه و میاندوآب را به تصرف خود درآوردند و سپاهیان ایران به زحمت توانستند تجاوز آنان را دفع كنند.در سال هزار و نهصد و چهل و شش میلادی قاضی محمد همزمان با حضور قوای متفقین در ایران و حمایت دولت روسیه شوروی از او، جمهوری خلق كردستان را كه مركز آن مهاباد بود، تشكیل داد. پس از تخلیه كامل ایران از قوای متفقین و اعزام ارتش دولت مركزی به نواحی آذربایجان و كردستان، این شورش و جمهوری ناشی از آن نیز از هم متلاشی گردید.


مشخصات عمومی

استان كردستان با مساحت 29 هزار كیلومتر مربع كه 8/1 درصد سطح كشور و رتبه هجدهم در بین استان های كشور را دارا می باشد ، در غرب ایران و از شمال به استان های آذربایجان غربی و زنجان ، از جنوب به استان كرمانشاه ، از شرق به استان های همدان و زنجان و از شرق به كشور عراق محدود است .
استان دارای 10 شهرستان ، 25 شهر ، 27 بخش و 84 دهستان می باشد . بانه – بیجار – سقز – سنندج – دیواندره – كامیاران – قروه – مریوان و سروآباد و دهگلان از مهمترین شهرهای استان می باشند .


فرهنگ كردستان

استان كردستان یكی از استان های كردنشین در غرب ایران است ، اكثریت ساكنان این استان ، كرد زبان هستند كه به لهجه های مختلف تكلم می كنند . درباره زبان كردی مردم شناسان بر این رای هستند كه زبان كردی یكی از زبان های گروه هند و اروپایی و ایرانی است .

زبان كردی در استان كردستان و همچنین در استان های الام ، كرمانشاه ، همدان ، آذربایجان غربی و شمال خراسان و دیگر كشورها لهجه های گوناگونی دارد اما مهمترین ، پر تكلم ترین و یا به عبارتی لهجه رسمی و ادبی دو شاخه كرمانجی و سورانی است ، شاخه سورانی در استان كردستان لهجه رایج در ادبیات مكتوب است . دین مردم كردستان اسلام و اكثریت آنها پیرو مذهب تسنن و شافعی می باشند ، شیوه غالب زندگی مردم در این استان سنتی و با هویتی قومی است . وجود حدود 1900 روستا در استان نمایانگر انس مردم به طبیعت و كشاورزی است .
به استناد شواهد و مدارك مستند تاریخی ، قوم كرد از نژاد آریایی هستند كه در هزاره اول قبل از میلاد مسیح از كناره های دریای خزر به سلسله كوه های زاگرس آمده و با غلبه بر قدرت آشوریان در نینوا امپراطوری مادها را در قرن هفتم قبل از میلاد در ایران پایه گذاری كردند .


جمعیت و نیروی انسانی

بر اساس آخرین سرشماری مركز آمار ایران در سال 1385 ، استان كردستان 1440 هزار نفر جمعیت دارد كه 43/59 درصد شهری و 57/40درصد را جمعیت روستایی تشكیل می دهد . تراكم نسبی جمعیت معادل4/49 نفر در كیلومتر مربع است .
از 1307 هزار نفر جمعیت 6 ساله و بالاتر استان ، 47/77 درصد با سوادند كه این نسبت در مناطق شهری 56/82 درصد و در مناطق روستایی 94/69 درصد می باشد . جمعیت 10 ساله و بالاتر شاغل استان به تعداد 392 هزار نفر كه 01/29 درصد آن در بخش كشاورزی ، 8/25 درصد در بخش صنعت و 92/43 درصد مابقی در بخش خدمات اشتغال دارند .


جاذبه های گردشگری استان

استان كردستان به سبب پیشینه تاریخی طویل خود كه در اعماق ایران زمین ریشه دوانده و نیز به علت گستره زیبای جغرافیایی همانند نگینی در پهنای ایران زمین می درخشد و حائز جاذبه های تاریخی فرهنگی و طبیعی است .


جاذبه های تاریخی فرهنگی

با آثار به جای مانده از ادوار كهن بیانگر قدمت و عظمت استان كردستان می باشد كه ذیلا به انها اشاره می شود .

الف - آثار تاریخی قبل از اسلام
  • تپه باستانی زیویه كه در 55 كیلومتری جنوب شرقی شهرستان سقز واقع شده است .
  • غار كرفتو در 72 كیلومتری شهرستان سقز
  • كتیبه تنگیور كه در 25 كیلومتری غرب شهرستان كامیاران واقع شده است كه آثار فوق متعلق به دوران قبل از اسلام بوده و قدمت 2 هزار ساله دارند .
ب - آثار تاریخی بعد از اسلام
  • مسجد دارالاحسان (1227 هـ - ق)
  • مسجد دارالامان كه متعلق به دوران قاجار می باشد و در سنندج واقع شده اند .
  • عمارت آصف الدیوان متعلق به دوران صفویه
  • بقعه باباگرگر در شهرستان قروه و آثار متعدد دیگر

عمده ترین مناسك و مراسم مذهبی استان كردستان به قرار زیر است:

1- مراسم پیر شالیار

یكی از عمده ترین جشن های با شكوه و كم نظیر منطقه است كه به سبب جاذبه هه و ویژگی های منحصر به فرد خود فوق العاده حائز اهمیت است . محل برگزاری این مراسم روستای اورامان و هر ساله در فاصله دهم و چهاردهم بهمن ماه برگزار می گردد . پیر شالیار یك مغ زرتشتی بوده كه نزد كردها از احترام فوق العاده ای برخوردار بوده است .

2- موسیقی و رقص كردی

نوع موسیقی استان كردستان شاد و دل انگیز بوده و به سبب سرور و شادی كه در انسان ایجاد می كند او را به رقص و پایكوبی وا می دارد . كه مشهورترین رقص آن «هه لپه ركی» است كه ریشه در اعتقادات میترائیسم و مهر پرستی دارد .

3- عرفان و تصوف

در استان كردستان دو فرقه عمده تصوف وجود دارد ، 1- طریقه قادریه و 2- طریقه نقشبندیه

  • طریقه قادریه را مریدان شیخ عبدالقادر گیلانی (غوث گیلانی) شامل می شود . پیروان این طریقت درك حقیقت و وصول به حق را در قیل و قال سماع می دانند و با حالت دف زنان سر خود را به حالت خاصی به جلو و عقب برده و به عالم جذبه می روند و هر بیننده ای را شیدای خود می كنند . در استان نزدیك به 60 خانقاه وجود دارد كه هر هفته برنامه ذكر و سماع در آنها برپاست .
  • طریقه نقشبندیه : موسس این طریقه خواجه بزرگ مولانا بهاءالدین محمد نقشبند بخارایی است . مروج این طریقت در كردستان مولانا خالد نقشبندی است . پیروان این طریقت عرفان و وصول به حق و درك حقیقت را در تفكر و سكوت می دانند و بر خلاف طریقت قادریه از قیل و قال و سماع پرهیز می كنند .


جاذبه های طبیعی

استان كردستان با داشتن اقلیم منحصر به فرد تنوع زیستی زیبایی را (گیاهی و جانوری) در خود جای داده است . آب و هوای استان دارای ویژگی های اقلیم معتدل سرد می باشد . وجود ارتفاعات و دره های ژرف و وزش باد غربی پوشش های گیاهی غنی و متنوع و زیبایی را در كردستان به وجود آورده است .
مهم ترین تفرج گاه های استان به قرار زیر می باشند:

  • دریاچه طبیعی زریوار شهرستان مریوان
  • سد شهید كاظمی
  • سد وحدت (قشلاق)
  • رودخانه قزل اوزن كه از كوه های چهل چشمه سرچشمه می گیرد .
  • رودخانه قشلاق كه از ارتفاعات شمالی شهرستان سنندج سرچشمه می گیرد
  • رودخانه سیروان كه پس از دریافت آب های جنوب – غرب و مركز استان وارد استان كرمانشاه می شود .
  • چشمه باباگرگر در هیجده كیلومتری شمال شهر قروه
  • چشمه گواز در 50 كیلومتری شمال غربی كامیاران

كردستان به سبب ویژگی های بیوكلیماتیك دارای تنوع زیستیی گیاهی و جانوری بوده كه هر كدام از جذابیت های فوق العاده ای برخوردار می باشند .


كشاورزی كردستان

قسمت اعظم استان بر روی رشته كوه زاگرس قرار گرفته و به همین دلیل به لحاظ اقلیمی دارای شرایط ویژه ای می باشد و اشكال مختلف اراضی شامل كوه های مرتفع ع دره های عمیق ، دشت های دامنه ای ، فلات ها و اراضی پست در این استان وجود دارد . اقلیم های خشك تا خشك سرد ردر استان با متوسط بارندگی 250 میلی متر (بیجار) تا اقلیم نیمه مرطوب معتدل در غرب استان با متوسط بارندگی حدود 800 میلی متر (مریوان) در استان یافت می شود . نواحی شرقی و مركزی استان متاثر از آب و هوای برخی نواحی مركزی ایران و مناطق غرب متاثر از آب و هوای مدیترانه ای است كه حضور عناصر مدیترانه ای همراه با بارندگی مناسب مؤید این نظر است . به طوری كه رایط مذكور سبب شده است كه جنگل های بلوط در این منطقه حضور داشته ولی نواحی شرقی استان دارای پوش استپی می باشد .
بیشتر نواحی غربی ، كوهستانی و اغلب پوشیده از جنگل های طبیعی و در نواحی شرقی استان اراضی مسطح ، دشت ها و فلات های نسبتا وسیعی وجود دارند .
از مساحت استان 6/49 درصد معادل 1400 هزار هكتار مراتع ، 3/11 درصد معادل 320هزار هكتار جنگل و 1/39 درصد معادل 110 هزار هكتار اراضی زراعی به خود اختصاص داده است .


قابلیت ها و مزیت های توسعه بخش كشاورزی
  • وجود منابع آبی كافی در استان
  • وجود منابع خاك كافی در استان
  • بارندگی مناسب در استان
  • مراتع غنی و زیاد
  • منابع ژنتیكی گیاهی و دامی متنوع در ایتان و منحصر به فرد مانند بز مرغز ، اسب كردی
  • جمعیت روستایی با توزیع متعادل در مناطق روستایی
  • امكان ایجاد صنایع تبدلی برای افزایش ارزش افزوده
  • وجود شرایط مناسب اقلیمی برای توسعه باغات دیم
  • ظرفیت بالای تولید شیر و گوشت قرمز در استان
  • وجود نیروی متخصص و تحصیل كرده كشاورزی در استان
  • وجود دشت های حاصلخیز از جمله دشت مریوان ، دشت قروه و بیجار

استان دارای 6 حوزه منابع آبی ، سیروان ، قزل اوزن ، زرینه رود ، سیمینه رود ، راز آور ، زاب و رودخانه های متعددی می باشد و مجموع روان آب های استان حدود 8/7 میلیارد متر مكعب كه 17 درصد از منابع آب استان مورد بهره برداری قرار می گیرد .


وضعیت عمومی كشاورزی استان كردستان

بر اساس مطالعات جامع توسعه اقتصادی اجتماعی استان كردستان ، واحدهای اراضی كه برای زراعت آبی به شرط تامین آب قابلیت دارند ، مساحتی حدود 5400 هزار هكتار ، واحدهای اراضی برای كاربری دیم 720 هزار هكتار ، برای مرتع 1800 هزار هكتار معین شده است و اراضی مرتعی حدود 1400 هزار هكتار و جنگل حدود 320 هار هكتار می باشد ، ارقام یاد شده نشان می دهد كه استان با داشتن 62/1 درصد از زمین های آبی و 46/9 درصد زمین های كل كشور ، در مقایسه با سایر استان ها در كشت آبی رتبه هیجدهم و در كشت دیم رتبه دوم را دارا می باشد و سالیانه 860 هزار تن محصولات زراعی تولید می شود كه معادل 85/1 درصد كل تولید كشور است .
23 هزار هكتار از اراضی استان به كشت محصولات دائمی اختصاص یافته (رتبه 24 در كشور) و حدود 100 هزار تن محصولات زراعی تولید می شود كه معادل 85/1 درصد كل تولید كشور است .
محصولات عمده زراعی استان ، شامل غلات ، حبوبات ، نباتات علوفه ای علوفه ای و سیب زمینی و محصولات باغی امل انگور ، توت فرنگی ، گردو و دیگر محصئولات باغی ویژه مناطق سردسیری می باشد . توت فرنگی استان كردستان به دلیل مرغوبیت بالای آن ، جایگاه خاصی در بازارهای داخلی كشور دارد و به علت ارگانیك بودن آن جایگاه خاصی می تواند در صادرات غیر نفتی داشته باشد .
توسعه كشت محصولات باغی به ویژه مو دیم در اراضی شیب دار و فاقد پتانسیل زراعی در شهرستان های بانه و مریوان كه دارای بارندگی قابل توجه اند ، از ویژگی های دیگر باغبانی استان است .
استفاده از ماشین آلات كشاورزی تقریبا محدود و به ور كلی حدود 85 درصد فعالیت های زراعی در استان به صورت مكانیزه یا نیمه مكانیزه انجام می گیرد و ضریب مكانیزاسیون موجود 51% می باشد .
تعدا كل دام های استان 2300 هزار راس به تعداد 38 درصد گوسفند و بره ، 12 درصد بز و بزغاله ، 44 درصد گاو و گوساله و 6 درصد آن را تك سمی ها تشكیل می دهد . همچنین استان با داشتن حدود 5/3 میلیون واحد دامی از تراكمی به میزان دو برابر سطح كشور برخوردار است .


بخش صنعت و معدن استان

استان كردستان به لحاظ دارا بودن پتانسیل های خوب از جمله آب و خاك و معادن می تواند در زمینه تولیدات صنعتی رشد و توسعه یابد . استان دارای ذخایر قابل توجه مواد معدنی است و سنگ های تزئینی با تنوع فراوان در رنگ ، شاخص ترین ماده معدنی منطقه می باشد . در حال حاضر استان دارای 138 معدن فعال با بیش از 8/4 میلیون تن استخراج سالیانه و اشتغال زایی 1350 نفر می باشد .

در حال حاضر توسط اسزمان زمین شناسی ، سه لكه طلا در استان شناسایی شده ، كه یكی از معدان توسط شركت خارجی در حال استخراج و بهره برداری است .
سرمایه گذاری دولت با مشاركت بخش خصوصی در فعالیت های معدنی ، احداث صنایع مرتبط با معدن بخصوص در زمینه كانی های فلزی و غیر فلزی ، تربیت نیروی انسانی ماهر و تاكید بر اكتشافات تفصیلی در زمینه شناسایی كانسارهای فلزی و كانی های غیر فلزی از جمله سیاست های و خط مشی های اجرایی مشخص برای تحقق اهداف توسعه استان در بخش معادن می باشد .
استان كردستان علی رغم ذخایر مواد معدنی و شرایط اقلیمی جزو استان های توسعه نیافته صنعتی است و صنعت استان در كل كشور رتبه 26 را دارا می باشد . در حال حاضر امكانات و مزیت های نسبی استان از قبیل آب و هوا ، گاز ، برق فراوانی نیروی كار ، رشد مراكز آموزش عالی استان ، ارائه خدمات زیر بنائی در شهرك های صنعتی و اعتبارات و تسهیلات به سرمایه گذاران نقش بسزایی د بهبود روند توسعه صنعتی استان ایفا می نماید .

صنایع دستی

استان بسیار متنوع و دارای قدمتی تاریخی است كه فرش بافی و نازك كاری با شهرت و گلیم بافی ، نساجی ، گیوه بافی و زیور آلات محلی از مهم ترین آنهاست.

پتانسیل های بازرگانی و تجاری استان

استان كردستان به دلیل مجاورت با مرز مشترك 230 كیلومتری با كشور عراق ، وجود مشابهت های قومی ، فرهنگی ، و ارتباط خویشاوندی بین شهروندان دو كشور و قرار گرفتن در مسیر ترانزیتی جنوب و شمال غرب كشور دارای ظرفیت ها و توانمندی های بالقوه ای می باشد . همچنین وجود 3 بازرچه فعال مرزی در شهرهای بانه ، مریوان و سقز ، وجود 13 تعاونی مرزنشین با حدود 280 هزار نفر جمعیت ، وجود بانك های تجاری با قابلیت عملیات تجاری بین المللی ، وجود مؤسسات بیمه ای و شبكه بازارهای محلی و فرا منطقه ای پتانسیل بالایی را جهت صادرات و واردات كالا دارا می باشد .

+ نوشته شده در  جمعه دهم شهریور ۱۳۹۱ساعت 19:44 PM  توسط روابط عمومی هیئت دوچرخه سواری استان  |